Placówki medyczne korzystają z różnych form współpracy z lekarzami, lekarzami dentystami, pielęgniarkami, fizjoterapeutami, psychologami oraz innymi specjalistami. Każda z tych osób może wykonywać swoje obowiązki na podstawie umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej albo w ramach działalności gospodarczej, o ile wybrana podstawa odpowiada rzeczywistym zasadom współpracy.
Od 8 lipca 2026 r. prawidłowe rozróżnienie tych form ma jeszcze większe znaczenie, ponieważ okręgowy inspektor pracy może stwierdzić w drodze decyzji, że praca wykonywana na podstawie umowy cywilnoprawnej stanowi w rzeczywistości stosunek pracy.
Umowa o pracę występuje wtedy, gdy dana osoba wykonuje pracę określonego rodzaju za wynagrodzeniem, osobiście, pod kierownictwem pracodawcy oraz w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym. To pracodawca organizuje pracę i ponosi związane z nią ryzyko. Jeżeli te cechy przeważają, nazwanie dokumentu „kontraktem B2B” albo „umową zlecenia” nie zmienia jego charakteru.
Umowa zlecenia zakłada większą samodzielność wykonawcy. Zleceniodawca może wskazać oczekiwany zakres i standard usług, ale nie powinien zarządzać wykonawcą tak jak przełożony pracownikiem. Znaczenie mają m.in. rzeczywista swoboda przyjmowania zadań, sposób ustalania terminów, odpowiedzialność kontraktowa oraz możliwość posłużenia się zastępcą, jeżeli pozwala na to charakter i prawo wykonywania danej działalności.
B2B nie jest odrębnym typem umowy opisanym w Kodeksie pracy. To współpraca przedsiębiorców, najczęściej oparta na umowie o świadczenie usług. Sam status przedsiębiorcy nie chroni przed uznaniem relacji za stosunek pracy.
Jak ocenić kontrakt obowiązujący w placówce?
Rzetelna ocena powinna obejmować treść umowy oraz dokumenty i zasady stosowane podczas jej wykonywania. W praktyce warto przeanalizować grafiki, sposób zgłaszania dostępności, wiadomości dotyczące zmian dyżurów, zasady rozliczeń, procedurę organizowania zastępstw, regulaminy wewnętrzne oraz zakres poleceń wydawanych przez osoby zarządzające.
Dopiero łączne zestawienie tych informacji pokazuje, kto organizuje codzienną pracę, jaki wpływ specjalista ma na czas i zakres wykonywanych usług, czy może odmówić przyjęcia kolejnych zadań, jak rozliczane są nieobecności oraz która ze stron ponosi ekonomiczne konsekwencje niewykonania świadczenia. Umowa powinna opisywać model rzeczywiście stosowany w placówce, a przyjęte rozwiązania organizacyjne powinny pozostawać z nią spójne.
